„Z historycznych scen przedstawionych przez artystę można by ułożyć całą tekę tysiąclecia. Oto tematy kilku jego rycin Piast podejmujący z żoną dwóch nieznanych gości, Bolesław Śmiały karzący wiarołomne żony, Krzyżacy, Śmierć Kazimierza Wielkiego na polowaniu, Ucieczka Stanisława Leszczyńskiego z Gdańska, Obrady Sejmu Czteroletniego, Uchwalenie Konstytucji 3 Maja.
Najcenniejsze są dla nas jednak gdańskie rysunki Chodowieckiego. Postacie flisaka, kucharza, szklarza, perukarza, kupców, mieszczan, rodzajowe sceny z życia ulicy, ze spotkań na przedprożach, z wnętrza zajazdów i domów, mówią więcej o kulturze i obyczajach dawnego Gdańska niż obszerne kroniki.
Chodowiecki ożenił się z Niemką i osiadł w Berlinie, ale jedynym jego uczniem był syn warszawskiego księgarza Karol Grólł. Pod koniec twórczego życia w liście do przyjaciela Józefa Łęskiego Daniel Chodowiecki napisał
Mam sobie za zaszczyt być prawdziwym Polakiem. Należał zatem do tych artystów, którzy wzbogacili nie tylko polską sztukę, ale wnieśli swój wkład do ogólnoludzkiej kultury.
Pieśniarz Warszawy i Gdańska Wiktor Gomulicki tak sławił w sto lat po jego śmierci pamięć artysty
I Chodowiecki w miłym Gdańsku“(15)