„Podczas gdy chłopiec czatował, pewna prześliczna, młoda panna ukazała się przy wjeździe do Pleux, na drodze wiodącej przez ulicę Soissons na ulicę Lormet. Panna siedziała na grzbiecie konika obładowanego koszykami, w których były kurczęta po jednej i gołębie po drugiej stronie.
Była to Katarzyna. Kiedy zauważyła, że Pitou stoi na progu domu ciotki, zatrzymała się.
Chłopak swoim zwyczajem zaczerwienił się jak burak i z szeroko otwartymi ustami patrzył na nią pełen zachwytu. Panna Billot była dla Pitou uosobieniem największego piękna, dostępnego dla ludzi.
Katarzyna skierowała swój wzrok na uliczkę, pozdrowiła Pitou lekkim skinieniem głowy i udała się w dalszą drogę. Chłopiec odpowiedział na ukłon, nie posiadając się z radości.
Ta króciutka scena trwała jednak dostatecznie długo, by Pitou, cały pogrążony w marzeniach i wpatrzony w miejsce, na którym stała przed chwilą piękna Katarzynka, nie zauważył, jak jego ciotka powróciła od księdza Fortiera. Za chwilę, trzęsąc się cała ze złości, mocno chwyciła za rękę swego bratanka.
Pitou brutalnie wyrwany ze słodkiego rozmarzenia szorstkim dotknięciem ręki ciotki Angeliki, które zawsze działało na niego jak prąd elektryczny, odwrócił się, z początku skierował oczy na jej wykrzywioną złością twarz, a następnie na swoją rękę i ku swojemu przerażeniu stwierdził, że trzyma w niej potężną kromkę chleba, aż nazbyt obficie posmarowaną dwiema warstwami masła i twarogu.“(12)