„Harry czuł, że dokoła niego coś się zmienia. Wszystko pozostawało na miejscu, ale jednocześnie wszystko jak gdyby wyglądało inaczej. Jedne przedmioty utraciły swoją wyrazistość, nieco się przesunęły, Inne — zmieniły swój kształt. Takiego niezwykłego, nowego uczucia człowiek ze stali w ciągu «wego krótkiego, lecz zadziwiającego życia jeszcze nie doznał. Nie od razu zauważył, że posiedzenie się kończyło, że zaniepokojony profesor pociąga go za rękaw.
— Harry! Co się z tobą dzieje Chodźmy!
— Aaa... Już po wszystkim
— Tak, tak... Dyskusję odłożono do jutra. Sanderson, jak zwykle, nie uznaje regulaminu.
Uczestnicy obrad hałaśliwie przesuwali się ku wyjściu. Idąc za Traubem, Harry kilkakrotnie się obejrzał, co nie uszło uwagi bacznego profesora.
Dokoła słyszało się liczne dyskusje. Uczeni mężowie debatowali nad tym, co usłyszeli. Traube szybko wydostał się na ulicę. Nie miał bynajmniej ochoty na polemikę, tym bardziej że czuł się dziwnie rozdrażniony. Być może, główną tego przyczyną był widok i głos profesora Sandersona.
Przed gmachem lśniły niezliczone samochody. Ogromny, oświetlony gmach Akademii piął się ku ciemnoniebieskiemu, gwiaździstemu niebu. Wilgotny wiatr szeleścił liśćmi na drzewach. Żółte światła reflektorów rozpływały się na asfalcie. Wieczór pełen był szmerów, szelestów, przyciszonych, lecz wyraźnych odgłosów wielkiego miasta.“(10)