„1 zaznaczała swoją postawą całkowite lekceważenie krzesła, jak i ciała. Wykazywała na przemian to całkowity spokój, to ogromną czujność, zwłaszcza ze względu na niezwykłą wprost nienawiść do much. Przyciskała czule i delikatnie do piersi packę na muchy zupełnie jak piękny wachlarz, a jej muskularne krótkie palce poruszały się jak gdyby podświadomie. I nagle, podczas gdy dziewczęta odbębniały swoje kawałki, to fałszując, to — całymi minutami — grając bezbłędnie, na grzbiety ich rąk spadała gwałtownie, niespodziewanie packa. Z ust panny Eckhart nie wydobywał się żaden dźwięk, nie wyrażała tryumfu, nie przepraszała, a dziewczęta powstrzymywały się od okrzyku bólu czy zaskoczenia. Ciosy były bolesne. Virgie umiała zachować szczególnie obojętny wyraz twarzy. W miarę jak zbliżała się do końca wykonywanego utworu, twarz jej zastygała w coraz to twardszą maskę, a panna Eckhart coraz mocniej i mocniej waliła w uparte muszyska. Wchodząc lub wychodząc uczennice wpuszczały do domu roje much, nie mówiąc już o bliźniakach MacLainach, którzy coraz to wypadali na podwórko wśród jakichś tam swoich igraszek, zostawiając oczywiście drzwi otwarte na oścież.
Panna Eckhart często zrywała się i szła do swojej przybudowanej kuchni — ani ona, ani jej matka nie trzymały Murzynki i nie korzystały z kuchni panny Snowdie. Nie mówiła „przepraszam", nie wspominała słowem o tym, co tam pitrasi. Często, szczególnie w dni deszczowe, wędrowała w kółko po pokoju i od czasu do czasu przystawała za plecami grającej uczennicy. Po dłuższej chwili, kiedy dziewczynka myślała, że nauczycielka o niej zapomniała, panna Eckhart pochylała się i wąską dłonią, uzbrojoną w ołówek, powoli kreśliła słowo „wolno" na rozłożonych nutach. Pod jej stromym biustem czuły się bezpiecznie jak podróżny, co schronił się pod skałą w czasie burzy. Czasami, nachylona nad uczennicą, zakreślała kółeczko, zakończone długim ogonem, jak gdyby rysowała kota od tyłu. To było jej „P". Po czym dodawała resztę słowa i powstawało „Poćwiczyć".“(7)