„—A co by pan zrobił na moim miejscu Zdębiałem. Zgłupiałem. Bo przecie to w niczyjej głowie nie może się pomieścić. Wreszcie, wreszcie zrozumiałem, i coś mnie za żołądek jak nie ściśnie! Wymioty mi po prostu pod gardło podchodzą. Trzeba mu zmiażdżyć mordę! myślę. Wtem patrzę, a wszyscy tubylcy powstawali ze stołków i ku mnie suną. Sam jestem, nierówna walka, no nie Ostatni mój mundur zniszczą, i co będzie wtedy Ledwie na nogach się trzymam. Zielony na pewno byłem na twarzy. Przewróciłem stolik między sobą a tą hołotą — i chodu do progu. Zaplątałem się w wisiorkach — bo tam w tropikach nie ma drzwi, a zawsze wiszą wisiorki. Prawie że na chodnik upadłem. Wciąż mi się chce wymiotować na samą myśl, co to ja wypiłem i jakie to było ciepłe i żółtawe. A wymiotować nie mogę, bo chociaż zaułek zakazany, ale widzę, że idzie policjant, no i przecież jestem w białym oficerskim mundurze. Łykałem ja te wymioty z powrotem, proszę pana! Odbija się, a ja łykam! Od tamtej pory wódki w ustach nie miałem!
Leon, mający brwi gdzieś pośrodku czoła, znowu wyczuł, że pauza, która nastąpiła, kryje niechęć do wdawania się w szczegóły, do wyciągania w całości na dzienne światło — światło normalnego umiarkowanego słońca, grającego na drobnej fali normalnej Wisły — przeżycia wychodzącego bądź co bądź poza normy. Ciało, rozmawiające z nim przez okno, wyraźnie miało czegoś dość i już przyłożyło dwa palce do czapki. Znać zamierzało odejść.“(5)