„— Na zachód — powiedział biały — ale może
zawrócą Jak myślisz
— Czy mój biały brat widział kiedy tę samą kroplę wody płynącą w dół i znowu w górę rzeki Czy można zobaczyć dzień, który minął Nic się nie powtarza. — Umilkł, a po dłuższej przerwie dodał — Gdy wstanie dzienna gwiazda, będę w drodze. Tbtanka Yotanka czeka na mnie.
Karol przyjął tę informację jako zakończenie rozmowy.
—, Przyjdzie czas — stwierdził Indianin — dowiesz się o wszystkim. Howgh!
— To wyglądało uspokajająco i groźnie jednocześnie — opowiadał mi po latach Karol Gordon. — Wiedziałem, że zostanę uprzedzony, że nie zaskoczą mnie nieprzewidziane wydarzenia, o ile w tak dzikich stronach było to w ogóle możliwe. Ale równocześnie bałem się. Wcale nie wstyd mi się przyznać do tego piekielnie się bałem, że nadchodzi dzień, który zmusi mnie do dalszej wędrówki. Dokąd Co prawda na trop Toimniża wpadł zapewne przypadkowo jakiś zabłąkany patrol kawaleryjski; co prawda fort Lincoln znajdował się o setki mil stąd, nad Missouri, ale Toimniża musiał mieć poważne powody do pośpiechu, jeśli gnał burzliwą nocą, a na odpoczynek poświęcił kilka zaledwie godzin.
Tak mówił Karol wygrzebując z pamięci tamte dni, powracając niekiedy do wydarzeń już opowiedzianych, aby dorzucić jeszcze jakiś szczegół niby drobny, ale ważny, który miał odegrać jakąś rolę w niezwykłej historii jego młodzieńczych przygód.“(11)