„— Czemu nie Nic mu się nie stanie, jeśli usłyszy prawdę.
Verney zwrócił się jakby z usprawiedliwieniem do Vlncenta
— Ostatecznie jestem sztygarem i winienem „tamlym" pewną lojalność. Lecz Henryk... już on panu powie, jak tu jest naprawdę.
Vincent i Jacques wyszli w zimną noc. Zeszli do parowu, w którym stały chaty górników.
Proste, jednoizbowe drewniane klitki stanowiły ich mieszkania. Osada zbudowana była całkiem bezplanowo, domki stały porozrzucane byle jak, w najbardziej nieoczekiwanych pozycjach względem siebie, tworząc labirynt brudnych uliczek, w którym jedynie ktoś wtajemniczony mógł znaleźć drogę. Idąc U Verneyem Vincent potykał się o kamienie, pniaki i śmietniki. Chata Decrucqa stała w połowie wysokości wąwozu. W małym okienku w głębi pobłyskiwało światło. Pani Decrucq otworzyła im drzwi.
Chata Decrucqów nie różniła się niczym od innych w wąwozie. Podłogę stanowiło klepisko, dach kryty był mchem, a szerokie szpary w deskach zatkane były gałganami, by wiatr nie mógł hulać swobodnie po izbie. W głębi, w każdym kącie stało łóżko. W jednym z nich spało już troje dzieci. Umeblowanie składało się nadto z pękatego pieca, stołu, ławek i jednego krzesła. Do ściany przybita była skrzynia służąca za kredens. Decrucqowie, jak wszyscy niemal mieszkańcy Borinage, hodowali kozę i — nby od czasu do czasu mieć mięso — króliki. Koza spała pod łóżkiem dzieci, a króliki miały za piecem legowisko ze słomy.“(8)